این فیلمساز در مورد روند تولید و مراحل ساخت اعلام کرد: پس از پژوهش، سفر و تحقیق‌های میدانی و یافتن کاراکتر ها شکل گرفت، اسناد بررسی و فیلمبرداری انجام شد و حدود ۶ ماه تا یک سال نیز پست پروداکشن فیلم شامل تدوین صداگذاری اصلاح رنگ و نور داشتیم. نریشن فیلم خوب بود چون خانم شبنم مقدمی خواندند. ایشان لطف بزرگی به من بدون هیچ گونه مناسبات مالی کردند و اگر قرار بود مناسبات مالی با ایشان داشته باشیم قطعاً به اندازه چند برابر بودجه فیلم باید پول پرداخت می‌کردیم. من باید صبر می کردم که زمان ایشان با کاری که ما می‌خواهیم کنیم یکی شود و مقداری زمان برد. خیلی سعی کردم فیلم بر اساس اسناد به سمت انتزاع و شاعرانگی رود و آن قصه‌های ناشنیده این بخش از ایران را برای اولین بار در فیلم بیاورم ولی بر پایه خاطرات جمعی مردم ایران و آن چیزی که در دل قصه‌ها و خانه‌ها و زیست مردم ایران و عشایر و اقوام هست.

وی تصریح کرد: چیزی که خیلی خوب هست راجع به آن این جا حرف بزنم در کشور ما در این منطقه ای که فیلمبرداری کردیم آدم هایی که مسئول هستند  با وجود مجوزهای مختلف فرمانداری استانداری شورای تامین مرزبانی نیروی انتظامی اطلاعات ارتش سپاه روزی چند بار توسط نیروهای مختلف از کارمان جلوگیری می‌شد. منطقه مرزی بود ما درک می‌کنیم ولی پس چه طور کار کنیم. بخش بزرگی از تصاویری که در فیلم می‌بینید یعنی بالای ۷۰ درصد که برای یک فیلم بلند ۷۰ دقیقه‌ای من می گویم عدد زیادی هست مخفیانه گرفته شد به خاطر این که با وجود مجوز نمی‌گذاشتند و حفظ زیبایی شناسی تصویر و نگهداری موضوع خیلی سخت هست. ما مدیران تولید مختلفی در شهرهای مختلف برای این فیلم داشتیم و به سختی گاهی برای بعضی موضوع‌ها که بی‌خطر بودند مجوز می‌گرفتیم ولی در همان نقاطی که ما کار می‌کردیم یا جلوگیری از کارمان می‌شد آدم ها با یک گوشی آیفون ایستاده بودند از در و دیوار فیلم می‌گرفتند ولی کسی با آن ها کاری نداشت. انگار خطر در رسمیت هست؛ وقتی کار شکل رسمی پیدا می کند ولی یک کشاورز، آدم معمولی، راننده با ماشین ایستاده و گویی بی‌خطر است. من نمی‌فهمم چگونه این را تشخیص می دهند چه کسی می‌تواند خطر داشته باشد آن هم در زمانه‌ای که برای ثبت یک چیز نیاز به دوربین موبایل و دوربین فیلمبرداری نیست و ماهواره‌ها این کار را می‌کنند. و باز هم من این را نمی‌فهمم با وجود مجوزهای مختلف چرا آن قدر باید از کار رسمی ما جلوگیری شود. حال این سوال هم خیلی وقت ها پیش می آید که فیلم سازان در دوران جنگ ۱۲ روزه چگونه کار مستند کردند، من به شخصه خیلی دوست داشتم کار کنم ولی نمی‌شد کار کرد و من نمی‌دانم آن هایی که از روز اول تا به آخر دوربین شان روشن بود چه کسانی بودند. ما روایت مستند می‌کنیم یعنی ثبت تاریخی روایت می‌کنیم اما فرصت روایت و روایت گری متاسفانه خیلی وقت هست که از ما گرفته می شود. در مورد رویدادهای غیر جنگ یا یک پروژه منسجم با تحقیق و پژوهش و فیلمنامه و ساختار منسجم، ما واقعاً دچار مشکل بودیم.

این کارگردان در این رابطه افزود: فیلم در تولید به این شکل ساخته شد. بخش پژوهش هم که پژوهش طولانی سخت و خیلی نقش مهمی در فیلمبرداری کار داشت. اگر رضا تیموری نبود و فیلمبردار دیگری جای ایشان بود شاید واقعاً این فیلم اصلاً ساخته نمی‌شد. سولماز افتخاری به عنوان تدوینگر فیلم خیلی خیلی نقش موثری داشت. یکی از ستون‌های فیلم مهرشاد ملکوتی صداگذار فیلم که یکی از صداگذاران خوب سینمای ایران است و بیمه مستعد شاخه ۳۳ اون خیلی نقش موثری داشت و تک تک آدم هایی که با من کار کردند در واقع اضلاعی از این اسکلت هستند که اگر نبودند این فیلم ساخته نمی شد.

عوامل این فیلم عبارتند از: پژوهشگر، تهیه‌کننده و کارگردان: هادی آفریده، فیلمبردار: رضا تیموری، تدوین: سولماز افتخاری، گوینده: شبنم مقدمی، صداگذار: مهرشاد ملکوتی، صدابردار: مهرداد عباسپور، هماهنگی: روشنک اهرابی، مدیر تولید: اعظم صادقی منفرد، امین جعفر باحجب، زهرا پسندی و… تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی.