به گزارش سینمایی نیوز و به نقل از روابط عمومی بنیاد سینمایی فارابی، حجت قاسم‌زاده اصل درباره روند همکاری کانون فیلم‌نامه نویسان و بنیاد سینمایی فارابی در ارزیابی طرح‌های رسیده به مسابقه فیلمنامه‌نویسی «مدرسه‌ای که می‌رفتم» بیان کرد: همانطور که اعلام شد، ارزیابی فنی طرح‌ها در مراحل نخست توسط فارابی به کانون فیلمنامه‌نویسان سپرده شد تا مراحل بررسی به صورت تخصصی پیش برود. در فاز نخست نیز تضمین می‌کنیم که همه ۴۲۳ طرح رسیده به دبیرخانه این مسابقه توسط داوران کانون خوانده و بررسی شده‌اند و هیچ طرحی بدون مطالعه کامل نمانده است.

رییس کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران با اشاره به نتایج مرحله نخست ارزیابی آثار گفت: از میان ۴۲۳ طرح رسیده به دبیرخانه مسابقه، در فار اول ۴۳ طرح انتخاب شدند و فاز دوم ارزیابی برای رسیدن به لیست آثار واجد شرایط، در حال انجام است و نتایج آن تا پایان هفته به جمع‌بندی خواهد رسید. در این فاز، پیش‌بینی ما این است که از میان ۴۳ طرح، حدود ۱۰ طرح برتر انتخاب و معرفی شوند.

وی افزود: از ابتدا برای کانون فیلمنامه‌نویسان مهم بود که مواجهه با این آثار، صرفاً شکلی و اداری نباشد. موضوع مسابقه، یعنی روایت فاجعه میناب و کودکان شهید، موضوعی حساس، انسانی و ملی است و نمی‌توان با عجله یا داوری سطحی با آن برخورد کرد. به همین دلیل، همه طرح‌ها در یک فرآیند حدودا یک‌ماهه توسط تیمی پنج‌نفره از اعضای کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران مطالعه و بر اساس‌ شاخص‌های مورد توافق بین بنیاد فارابی و کانون فیلم‌نامه‌نویسان ارزیابی شدند.

قاسم‌زاده ‌اصل با اشاره به شیوه بررسی آثار بیان کرد: ابتدا هر یک از اعضای تیم داوری، طرح‌ها را به‌صورت فردی مطالعه و ارزیابی کرد. پس از آن، جلسات جمعی برگزار شد تا درباره آثار، ظرفیت‌های دراماتیک، ایده‌های قابل گسترش، ضعف‌ها و امکان تبدیل هر طرح به طرح تفصیلی و فیلمنامه بحث و تبادل نظر شود. بنابراین انتخاب‌های فاز نخست که شامل 43 طرح از میان 423 طرح است، حاصل نظر فردی یا تصمیم یک‌نفره نیست، بلکه برآمده از جمع‌بندی کارشناسی است.

رییس کانون فیلمنامه‌نویسان ایران با تأکید بر رعایت عدالت در داوری آثار رسیده به مسابقه «مدرسه‌ای که می‌رفتم» گفت: یکی از نکات مهم این فرآیند آن بود که همه طرح‌ها بدون نام و صرفاً با کد از سوی بنیاد سینمایی فارابی در اختیار تیم پنج‌نفره داوران کانون قرار گرفت. این کار برای آن انجام شد که شهرت، سابقه، رفاقت، شناخت قبلی یا هر عامل بیرونی دیگر، بر داوری افراد اثر نگذارد.

وی تصریح کرد: در این مرحله، داوران فقط با متن مواجه بودند؛ نه نام نویسنده، نه سابقه او و نه جایگاه احتمالی‌اش در سینما. این شیوه باعث شد معیار اصلی ارزیابی، خودِ طرح، ایده، ظرفیت روایی، جهان اثر و امکان تبدیل آن به فیلمنامه باشد.

این فیلمنامه‌نویس در ادامه، با اشاره به اهمیت پرهیز از شتابزدگی در روایت فاجعه میناب تصریح کرد: یکی از امیدهای ما این است که این فرآیند به تولید روایت‌هایی دقیق‌تر و پخته‌تر کمک کند. فاجعه میناب ظرفیت ساخت چند فیلم را دارد، اما چنین موضوعی نباید با عجله و صرفاً بر اساس احساسات اولیه روایت شود. دریافت ایده‌های متنوع و ارزیابی دقیق آن‌ها می‌تواند کمک کند تا مسیر تولید آثار سینمایی درباره این واقعه، از شتابزدگی فاصله بگیرد و به روایت‌هایی انسانی، ماندگار و قابل دفاع نزدیک شود.

رئیس کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران در پایان با اشاره به حضور فیلمسازان جوان و فیلمسازان کوتاه در این مسابقه گفت: با توجه به اعلام بنیاد سینمایی فارابی مبنی بر اینکه بخش مناسبی از طرح‌ها از سوی فیلمسازان جوان، فیلمسازان کوتاه و افرادی که در مسیر ساخت فیلم اول یا دوم خود هستند ارائه شده، پیشنهاد شد برای طرح‌هایی که در فاز دوم از گردونه رقابت خارج می‌شوند، بازخورد کارشناسی مکتوب در نظر گرفته شود تا مسیر آموزشی را نیز تا حدی دنبال کنیم.