سینمایی نیوز
  • برابر با : Saturday - 27 July - 2024
کل 8183 امروز 0

خبر فوری

انتشار فراخوان بخش بین‌الملل چهل و سومین جشنواره فیلم فجر روزنامه‌های شنبه ۱۶ تیر ۱۴۰۳ پربیننده‌ترین و پرفروش‌ترین سینماهای کشور در خرداد اعلام شد روزنامه‌های شنبه ۹ تیر ۱۴۰3 بزرگترین رویداد ارائه طرح تخصصی مستند برگزار می‌شود فراخوان نخستین دوره جشنواره فیلم، فیلمنامه و عکس «آسمان» مهاباد منتشر شد از کشف حقیقت یک قتل تا وحشت افسانه‌ای قدیمی صفحه اول روزنامه های پنج شنبه 7تیر 1403 بنیاد پویانمایی مشکل فقدان مجموعه‌ای متمرکز برای تولیدات این حوزه را رفع کرد افتتاح نمایشگاه عکس«شهید خدمت»در محل سازمان سینمایی/ پخش تیزر شهید خدمت دبیران سه جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر معرفی شدند از «بحران خاموش» تا «رزیدنت» معرفی شورای سیاستگذاری هجدهمین جشنواره «سینماحقیقت» صفحه اول روزنامه های 4شنبه 6 تیر1403 گروه سینمایی فرهنگ کار خود را با 5 فیلم و 23 سینما آغاز کرد صفحه اول روزنامه های دوشنبه 4 تیر 1403 ۱۳ دستاورد سینمایی دولت سیزدهم؛ عدالت در سینماسازی تا استعدادیابی مناظره‌های فرهنگی انتظارات را برآورده نکرد/ برگزاری اولین جشن سالانه فیلم‌های هنر و تجربه/ تولید سه مستند با محوریت شهید جمهور/ مجموعه فیلمخانه ملی ایران افتتاح می‌شود صفحه اول روزنامه های یکشنبه ۳ تیر ماه ۱۴۰۳ تاکید رئیس سازمان سینمایی بر حمایت جدی از تولید فیلم‌های تجربی فروش سینمای ایران در خرداد 1403 اعلام شد صفحه اول روزنامه های شنبه 2 تیر ماه 1403 صفحه اول روزنامه های آخرین روز بهار 1403 سینما محراب شهر قم به سمفا متصل شد آخرین مصوبات شورای پروانه ساخت آثار غیرسینمایی فراخوان نخستین «جشنواره عکس تهران» منتشر شد / معرفی دبیر و داوران اکران 6 مستند در سالن حقیقت تداوم نهضت سینماسازی در شهرهای کم‌برخوردار ما در اخلاق در سینما موفق بودیم فراخوان هشتمین المپیاد فیلمسازی نوجوانان ایران منتشر شد فروش سینمای ایران در هفته سوم خرداد اعلام شد موافقت شورای صدور پروانه ساخت آثار سینمایی با 8 فیلم‌نامه خزاعی: سینما، ابزاری برای غنی‌سازی فرهنگی و تعامل بین کشورها و مردم است آغاز پیش ثبت نام مدرسه مستند حقیقت لزوم تداوم بی‌وقفه فعالیت‌های سینمایی/ گروه سینمایی فرهنگ، مطالبه قدیمی سینماگران است امضای موسولینی پای جشنواره کن! انتشار فراخوان بخش ملی چهل و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر آغاز دوره جدید فعالیت آسیفا ایران تغییر فراخوان «فجر» به نفع فیلمسازان سینمای کوتاه/ دایره انتخاب‌ها متنوع‌تر می‌شود فراخوان چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های ورزشی ایران منتشر شد از «آخرین کوسه نهنگ» تا «خانواده خلج» «گروه سینمایی فرهنگ» راه‌اندازی شد فروش سینمای ایران در هفته دوم خرداد اعلام شد قلب سینمای کودک دوباره در اصفهان می‌تپد جشن مهر سینما متعلق به خانواده سینماست‌ / مهر سینما جلوه‌ای از عدالت فرهنگی دولت سیزدهم ابلاغ طرح حمایت از «تهیه‌کنندگی استانی سینما» برای تقویت سینمای استانی فروش سینمای ایران در هفته نخست خرداد اعلام شد نگاهی دقیق‌تر به مهم‌ترین آکادمی سینمایی سال در «جایزه اسکار» فراخوان هجدهمین جشنواره «سینماحقیقت» منتشر شد انتشار فراخوان جشنواره فیلم فجر ۴۳؛ هفته آینده

10

«خط باریک قرمز»؛ وقتی غیرممکن، ممکن می‌شود

  • کد خبر : 2193
  • ۱۲ دی ۱۴۰۰ - ۲۱:۱۴
«خط باریک قرمز»؛ وقتی غیرممکن، ممکن می‌شود
خط باریک قرمز» می‌تواند در شناساندن شیوه‌ درمانی دراما تراپی و تأثیر آن بر روی افراد موفق عمل کند.

سینمایی نیوز- الناز راسخ در یاداشتی بر مستند «خط باریک قرمز» به نویسندگی و کارگردانی فرزاد خوشدست که این روزها در پلت‌فرم نماوا در حال پخش است، می‌نویسد «خط باریک قرمز» می‌تواند در شناساندن شیوه‌ درمانی دراما تراپی و تأثیر آن بر روی افراد موفق عمل کند. خوشدست نشان می‌دهد که برای این بچه‌ها هم می‌تواند غیرممکن ممکن شود، اگر بهتر خودشان و توانایی‌هایشان را بشناسند و برای این شناخت وقت بگذارند.

به گزارش سینمایی نیوز و به نقل از سایت هنروتجربه در این یاداشت که در سایت نماوا مَگ منتشر شده آمده است:

حوالی ۱۸۹۲ بود که ژاکوب لوی مورنو روان‌پزشک و نظریه‌پرداز رومانیایی ضمن مشاهده‌ی بازی‌های کودکان و تحلیل آنها، شیوه‌ی درمانی به نام تئاتر درمانی را ابداع کرد. او معتقد بود که این روش درمانی فرصتی را برای افراد فراهم می‌آورد تا با استفاده از قوه تخیل خویش، دست به بازنمایی اتفاقات زندگی‌ خود بزنند و یا آنچه را که پیشتر برایش رخ نداده، چون صحنه‌ای از یک نمایش بازی کنند. فرد با توجه به تجربه‌های حسی که در طی آن نمایش خواهد داشت، با خود روبه‌رو می‌شود تا بتواند از  نقاط ضعف و یا هر امری که باعث مشکلات شخصیتی‌اش شده‌اند آگاهی یابد. آنچه که باعث تمایز این شیوه‌ی درمانی با دیگر طرق می‌شود، حضور فرد در جمع جهت به‌نمایش گذاشتن مشکلات درونی‌اش است. اختلالات روحی و روانی بیمار با حضور در این جمع، انجام بازی‌های جمعی و عمل و عکس‌العمل‌هایی که در جریان این حضور از خود نشان می‌دهد، کاهش پیدا می‌کند و در موارد بیشماری نیز به صورت کامل رفع می‌شود، زیرا یکی از مهم‌ترین دلایلی که افراد دچار این اختلالات می‌شوند، حس تنهایی است. اما این تنهایی به این معنا نیست که وی با خود ارتباط صحیحی برقرار کرده است، بلکه او هم از خود فاصله گرفته و هم از جامعه‌ی پیرامونش. همین جدایی از خود و دنیای پیرامونی‌اش موجبات اختلالات روانی و یا اعمال بزهکارانه را فراهم می‌کند.

حال با این پیش‌فرض، نگاهی به مستند «خط باریک قرمز» به کارگردانی فرزاد خوشدست بیندازیم. خط باریک قرمز، چندی پیش به عنوان یک مجموعه مستند حدوداً ۵۰ دقیقه‌ای از شبکه مستند پخش شد و این روزها نسخه‌ی سینمایی‌اش نیز اکران آنلاین شده است. نگارنده قصد ندارد که به مقایسه‌ی این مجموعه‌ی مستند با نسخه‌ی سینمایی‌اش بپردازد، چراکه معتقد است با توجه به تفاوت مدیوم‌ها و ذات وجودی‌شان این قیاس در این مجال نمی‌گنجد.

مستندِ خوشدست به چند پرده یا چند بخش که هر کدام نیز نام مجزایی دارند تقسیم می‌شود. در پرده یا بخش اول که آشنایی نام دارد، توماج دانش بهزادی در نقش یک کارگردان با نوجوانانی که در یک کانون اصلاح و تربیت حضور دارند، روبه‌رو می‌شود و آنها را دعوت به بازی در نمایشی می‌کند که خود قرار است آن را به روی صحنه ببرد. بهزادی به‌واسطه‌ی این درخواست با تک تک این بچه‌ها آشنا می‌شود و نسبت به گذشته‌شان آگاه می‌شود. در این بخش ابتدایی، خشونت نهفته در درون بچه‌ها حس می‌شود؛ خشونتی که در جهت خودنمایی‌های فردی و حضور در دایره‌ی انتخابی توماج، خود را به طرق مختلف نشان می‌دهد. اما به مرور و با گذشت زمان، این خشونت جای خود را به اعمال دیگری، چون همدلی، همراهی و مشارکت در فعالیت‌های گروهی می‌دهد که در نهایت منجر به ایجاد یک پیوند عمیق میان بچه‌ها و بهزادی می‌شود.

توماج دانش بهزادی حضور قابل تأملی در این مستند دارد که برگرفته از تجربه‌ی سال‌ها فعالیت در حوزه‌ی تئاتر است. از جانب دیگر (به نقل از مجموعه‌ی پخش شده از شبکه‌ی مستند) خود او نیز در مواردی با تعدادی از این پسرها همذات‌پنداری می‌کند. او نیز می‌توانسته به‌واسطه‌ی مشکلاتی که از سر گذرانده، انتخابی چون آنها داشته باشد، اما راه دیگری برای خود برمی‌گزیند که این انتخاب نو، او را با دنیای ناشناخته‌ای چون هنر صحنه‌ای (تئاتر) آشنا می‌کند. بهزادی به راستی کارگردانی است که قصد دارد یک گروه نمایشی سرکش را در ابتدا اهلی کرده و سپس از مهارت‌های فردی هریک جهت خلق نمایشش بر روی صحنه استفاده کند. او یک پیوند عمیق عاطفی و رابطه‌ای صمیمانه با هر یک از افراد گروهش برقرار می‌کند تا از این طریق بستری برای بروز درونیات آنها فراهم کند. دست بر قضا در این راه موفق هم می‌‍‌شود. پسرها، با وجود ماسک‌های بر روی صورت‌هاشان یا نقاشی‌هایی که به دلخواه خودشان بر روی صورتشان کشیده شده، کم کم از آن پیله‌ی فردی بیرون می‌آیند و از رازهای سر به مُهرشان برای او می‌گویند. حتی بغض‌هایی که تا پیش از این برای کسی عیان نکرده‌اند را برای او آشکار می‌کنند.

بهزادی به این بچه‌ها کمک می‌کند تا احساسات درونی‌شان را اول بشناسند و سپس برای درک آنها قدم بردارند. به پسرها می‌آموزد که ریشه‌ی هر چه تجربه‌ی تلخی که در زندگی داشته‌اند (فارغ از تجربیات بیرونی) را باید ابتدا در درونش‌شان و با شناخت این حس‌های فردی جستجو کنند. بهزادی این فرصت را برای هر کدام فراهم می‌کند تا بتوانند با خود و خودِ حقیقی‌شان آشتی کرده و با دنیای پیرامون‌شان ارتباط بهتری برقرار کنند.

خط باریک قرمز

جذابیت مواجهه با خود

یکی از بخش‌های جذاب فیلم، بخش «مواجهه با خود» است که در ادامه‌ی اقدامات پیشین دانش بهزادی و براساس شیوه درمانی دراما تراپی به وسیله‌ی طراحی لحظات نمایشی کوتاه فردی و جمعی صورت می‌پذیرد. در این بخش، خوشدست از حضور افشین هاشمی، فرهاد اصلانی و هنگامه قاضیانی بهره می‌برد. در این میان تأثیر قاضیانی و انرژی که صرف بودن با بچه‌ها می‌کند غیرقابل انکار است. او اینجا فقط در نقش مادر بچه‌ها ظاهر نمی‌شود بلکه حتی می‌توان گفت یک روانشناس حرفه‌ای است. بهتر است بگوییم، هنگامه قاضیانی این لحظات را ثانیه به ثانیه زندگی می‌کند و از این زندگی با وجود تمام رنج‌هایش و حتی طعم شور اشک‌هایی که گوشه‌ی لبش می‌نشینند، لذت می‌برد. او کمبود عنصر مادر را در زندگی این بچه‌ها هر چند کوتاه پر می‌کند و آنها برای دقایقی مملو از حسی می‌شوند که پیش از این، تجربه‌اش را به این شکل نداشته‌اند.

با وجود آنکه فیلم، موضوع جالبی دارد و مشخص است که برای پژوهش آن زمان کافی گذاشته شده است، اما متأسفانه نسخه‌ی سینمایی خیلی هُول و عجولانه از آب درآمده است. خوشدست در این نسخه زمان کمی برای تأمل بر کاراکترها می‌گذارد و برای رسیدن به پایان کار (نمایش بر روی صحنه که خیلی مخاطب را هم با آن درگیر نمی‌کند) پله‌ها را چند تا یکی طی می‌کند. به زعم نگارنده اگر کلیت کار قربانی ریتم تندش نمی‌شد، مخاطب امکان بیشتری برای درک عمیق شخصیت‌ها و هر آنچه که هر کدام از کاراکترهای میهمان انجام می‌دادند داشت. البته باید بر این نکته تأکید کرد که مخاطب در نسخه‌ای که از شبکه‌ی مستند پخش شد، کاملاً به این ارتباط دست پیدا می‌کند. شاید اگر نگارنده نیز تا پیش از این اکران آنلاین، نسخه‌ی تلویزیونی را ندیده بود، از این موضوع می‌گذشت و بر آن پافشاری نمی‌کرد.

با تمام این تفاسیر، «خط باریک قرمز» می‌تواند در شناساندن شیوه‌ی درمانی دراما تراپی و تأثیر آن بر روی افراد موفق عمل کند. خوشدست نشان می‌دهد که برای این بچه‌ها هم می‌تواند غیرممکن ممکن شود، اگر بهتر خودشان و توانایی‌هایشان را بشناسند و برای این شناخت وقت بگذارند.

لینک کوتاه : https://cinemaeinews.ir/?p=2193
  • نویسنده : الناز راسخ
  • ارسال توسط :
  • منبع : سایت هنر و تجربه
  • 255 بازدید
  • بدون دیدگاه

نوشته های مشابه

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.